این مطلب در دست ساختمان است
تقصیر از روحانی فقط نیست. من رای نمیتوانستم بدهم ، ولی اگر میتوانستم رای بدهم، اولاً حتما رای میدادم، وظیفه
ماست، دوماً به آخوند رای نمیدادم. نه اینکه دشمنی داشته باشم. تخصصشان چیز دیگر است. حرف زدن، نمایش دادن، عوام را فریب دادن و راضی نگه داشتن، احساسات را برانگیختن، در باره الله و محمد و حسن و حسین و فاطمه سخن گفتن، اینها تخصص آخوند است. جناب روحانی تافته جدابافته نبوده است. مثالها از گفتار و کردار نابخردانه و عوامفریبانه او زیاد است. مثلاً در همان کارزار انتخاباتی دوره اول، در پاسخ به یک پرسش که آیا زندانیان سیاسی تحت ریاست جمهوری ایشان آزاد میشوند یا نه پاسخ میدهد «چرا فقط زندانیان سیاسی؟ همه زندانیان باید آزاد شوند». و مردم هم از جمله روزنامه نگاران هم کف میزنند! تقصیر از روحانی و خامنه ای نیست
.اگر آخوند جماعت بروند کشاورزی یاد گرفته کشاورزی کنند، فوق العاده برای مردم و خودشان و اجتماع مفیدتر باشند
مشکل و مسئله اساسی ایران در وجود آقای خامنه ای یا آقای روحانی با احمدینژاد یا در «حصر» میر حسین موسوی (نخست وزیر دولت خدمتگزار امام) یا آقای خاتمی (وزیر ارشاد اسلامی امام)، یا کروبی، و خلاصه در جابجائی مهره های «بازی جمهوری اسلامی» نیست. مشکل ما همین «بازی اسلامی» است. مشکل ایران, همانا مشکل قانون اساسی و نظام اسلامی ناشی از آن است. اشکال در خود این بازی مزخرف و نامهربان و احمقانه است که برای بازیکنان حقوق برابر قائل نیست. بازی احمقانه
من اگر ایران بودم و میتوانستم در انتخابات ریاست جمهوری رای دهم روی برگ مینوشتم «ایران آزاد» و به همه دوستان هم میگفتم چنین کنند به امید آنکه میلبونها رای به ایران آزاد خوانده شود، اگر چه باطل شود اما خبرش درز کند و پخش شود و بدی وسیله، بی آنکه خدشه ای بر اقتصاد کشور وارد شود یا هرج و مرج و خشونت سیاسی پدید اید، خواست ملت آشکار شود تا با توسل به آن، دست اندرکاران بتوانند مجوز اقدام داشته باشند. مجوز اقدام
مشکل ما وجود صفت «اسلامی» در پی و همراه نام «ایران » است. و مشکل ما یک اپوزیسیون منفی و پرخاشگر و
ناکارآمد و نادان است که بعضاً اعضا و رهبرانشان چشم به راه دخالت دولتهای سلطه جو و استثمارگر خارجی هستند. و مشکل ما خودخوائیها، بداخلاقیها و دوروئیهاست. مشکلات ما
و اما رای گیری برای انتخابات ریاست جمهوری یکی از نادرترین و بی خطرترین فرصتهایی است برای ابراز رای و عقیده و هواداری از یک نظام عرفی (سکولار، لائیک)، نظامی و سامانه ای و قانون اساسیی که در آن حقوق همه شهروندان برابر باشد، از هر نظر، زن و مرد، مسلمان و اسلامی و زرتشتی و مسیحی و یهودی و بهائی و خدانشناس و همه و همه بدون استثنا. نام چنین نظام برابرخواه را میگویند و میگوئیم نظام عرفی
اگر کاندیدائی پیدا شد که خواستار نظام عرفی شد، اگر وعده داد که این تغییر برای نظام عرفی را به صورت مسالمت آمیز از راه برگزاری یک همه پرسی در مورد تغییر نظام مطرح کند، به چنین کسی باید رای دهیم وگر نه روی برگه انتخابات بنویسیم «ایران آزاد». همه پرسی برای ایران آزاد
رایگیری مخفی است. کسی را خطر تنبیه شدن نیست. و کسی هم دنبال تنبیه برای این نوع اظهار نظر متمدنانه نیست. همه هم از نتیجه کار شادمان شوند. از آقای خامنه ای گرفته تا پائینتربن رده های جامعه. شادمانی، نه تنبیه
همبستگی ملی برای بر پائی یک ایران بزرگ آزاد و آباد و آرام و سربلند. همه شادمان شوند. زیرا همه میدانند، امروز بر عموم و در همه ردهها، از مقام رهبری آقای خامنه ای و همه روسای جمهور گرفته تا سوپور و کارآفرین درستکار و کارگر و از بقال و تاجر و ملا و کشاورز گرفته تا سیاستمدار و بیکار و روسپی تا نانوا و خانه دار و دانشجو و دانشمند، بر همه آشکار شده که نظام به بنبست رسیده است. بن بست
حال راه خروج از آن بن بست را باید جست که آرام و متمدنانه و با مهربانی و بی خطر باشد. راهش همین است که به «ایران آراد » رای دهیم. در هر فرصتی. هر کدام یک «گاندی» شویم و به آرامی یک چیز بخواهیم:ایران آزاد و آباد. درست بر خلاف «انقلاب ۵۷» که خشونتبار و خانمان برانداز بود، سرچشمه ی یک دگرگونی آرام و مهربان و بخشاینده شویم. سرچشمه ی مهر که در ته دل همه ایرانیان است. راه حل آرام و مهربان و متمدن
راه دیگر اینست که در انتخابات مجلس شرکت موثر کنیم و نمایندگانی انتخاب کنیم که از مقام معظم رهبری خواستار به رفراندم گذاشتن قانون اساسی کشور برای انتخاب یک قانون اساسی عرفی شوند، چنین چیزی طبق قانون اساسی کنونی مجاز، قانونی و امکانپذیر است.
رئیس جمهور روحانی هم چندی پیش پیشنهاد رفراندوم برای تغییر قانون اساسی کرد، باید پیشنهاد او را «اپوزیسیون» میقاپید. اپوزیسیون هم نادان و ناکارا و همه اش به فکر های باطل و به روش تخاصم است، بدتر از حکومت اسلامی امروز که نسبت به دیروز بسیار آرامتر شده، نسبتا عاقل شده است. از تجربه آموخته است.
هنور هم باید قاپید، پیشنهاد روحانی را.دیر نشده.. باید این حرف و خواست «رفراندوم» را تکرار کرد. و باید خواست که این تغییر برای تغییر به یک قانون اساس «عرفی» (سکولار) باشد.
خود را برای انتخابات مجلس آماده کنیم.. با یکدیگر جنبشی صمیمی بر پایه گفتار و کردار نیک، بر پایه مهربانی، پدید آوریم و از حالا در وزارت کشور تقاضای ثبتش را نمائید.
هیج دولتی مانع «مهربانی» نیست و نمیتواند باشد: «جنبش همبستگی برای ایران آزاد و آباد و آرام و سربلند و پیشتار در جهان»، پیشتاز در بنای صلح و مهر در جهان، پیشتاز در نگهبانی از پاکیزگی زیستگاهمان در کره زمین، پیشتاز در باز گردانیدن اخلاقیات که از همه جا رخت بر بسته و پایمال شده است.
دست به کاری بزنیم که غصه سر آید 🙏.
تقصیر از روحانی فقط نیست. من رای نمیتوانستم بدهم ، ولی اگر میتوانستم رای بدهم، اولاً حتما رای میدادم، وظیفه
ماست، دوماً به آخوند رای نمیدادم. نه اینکه دشمنی داشته باشم. تخصصشان چیز دیگر است. حرف زدن، نمایش دادن، عوام را فریب دادن و راضی نگه داشتن، احساسات را برانگیختن، در باره الله و محمد و حسن و حسین و فاطمه سخن گفتن، اینها تخصص آخوند است. جناب روحانی تافته جدابافته نبوده است. مثالها از گفتار و کردار نابخردانه و عوامفریبانه او زیاد است. مثلاً در همان کارزار انتخاباتی دوره اول، در پاسخ به یک پرسش که آیا زندانیان سیاسی تحت ریاست جمهوری ایشان آزاد میشوند یا نه پاسخ میدهد «چرا فقط زندانیان سیاسی؟ همه زندانیان باید آزاد شوند». و مردم هم از جمله روزنامه نگاران هم کف میزنند! تقصیر از روحانی و خامنه ای نیست
.اگر آخوند جماعت بروند کشاورزی یاد گرفته کشاورزی کنند، فوق العاده برای مردم و خودشان و اجتماع مفیدتر باشند
مشکل و مسئله اساسی ایران در وجود آقای خامنه ای یا آقای روحانی با احمدینژاد یا در «حصر» میر حسین موسوی (نخست وزیر دولت خدمتگزار امام) یا آقای خاتمی (وزیر ارشاد اسلامی امام)، یا کروبی، و خلاصه در جابجائی مهره های «بازی جمهوری اسلامی» نیست. مشکل ما همین «بازی اسلامی» است. مشکل ایران, همانا مشکل قانون اساسی و نظام اسلامی ناشی از آن است. اشکال در خود این بازی مزخرف و نامهربان و احمقانه است که برای بازیکنان حقوق برابر قائل نیست. بازی احمقانه
من اگر ایران بودم و میتوانستم در انتخابات ریاست جمهوری رای دهم روی برگ مینوشتم «ایران آزاد» و به همه دوستان هم میگفتم چنین کنند به امید آنکه میلبونها رای به ایران آزاد خوانده شود، اگر چه باطل شود اما خبرش درز کند و پخش شود و بدی وسیله، بی آنکه خدشه ای بر اقتصاد کشور وارد شود یا هرج و مرج و خشونت سیاسی پدید اید، خواست ملت آشکار شود تا با توسل به آن، دست اندرکاران بتوانند مجوز اقدام داشته باشند. مجوز اقدام
مشکل ما وجود صفت «اسلامی» در پی و همراه نام «ایران » است. و مشکل ما یک اپوزیسیون منفی و پرخاشگر و
ناکارآمد و نادان است که بعضاً اعضا و رهبرانشان چشم به راه دخالت دولتهای سلطه جو و استثمارگر خارجی هستند. و مشکل ما خودخوائیها، بداخلاقیها و دوروئیهاست. مشکلات ما
و اما رای گیری برای انتخابات ریاست جمهوری یکی از نادرترین و بی خطرترین فرصتهایی است برای ابراز رای و عقیده و هواداری از یک نظام عرفی (سکولار، لائیک)، نظامی و سامانه ای و قانون اساسیی که در آن حقوق همه شهروندان برابر باشد، از هر نظر، زن و مرد، مسلمان و اسلامی و زرتشتی و مسیحی و یهودی و بهائی و خدانشناس و همه و همه بدون استثنا. نام چنین نظام برابرخواه را میگویند و میگوئیم نظام عرفی
اگر کاندیدائی پیدا شد که خواستار نظام عرفی شد، اگر وعده داد که این تغییر برای نظام عرفی را به صورت مسالمت آمیز از راه برگزاری یک همه پرسی در مورد تغییر نظام مطرح کند، به چنین کسی باید رای دهیم وگر نه روی برگه انتخابات بنویسیم «ایران آزاد». همه پرسی برای ایران آزاد
رایگیری مخفی است. کسی را خطر تنبیه شدن نیست. و کسی هم دنبال تنبیه برای این نوع اظهار نظر متمدنانه نیست. همه هم از نتیجه کار شادمان شوند. از آقای خامنه ای گرفته تا پائینتربن رده های جامعه. شادمانی، نه تنبیه
همبستگی ملی برای بر پائی یک ایران بزرگ آزاد و آباد و آرام و سربلند. همه شادمان شوند. زیرا همه میدانند، امروز بر عموم و در همه ردهها، از مقام رهبری آقای خامنه ای و همه روسای جمهور گرفته تا سوپور و کارآفرین درستکار و کارگر و از بقال و تاجر و ملا و کشاورز گرفته تا سیاستمدار و بیکار و روسپی تا نانوا و خانه دار و دانشجو و دانشمند، بر همه آشکار شده که نظام به بنبست رسیده است. بن بست
حال راه خروج از آن بن بست را باید جست که آرام و متمدنانه و با مهربانی و بی خطر باشد. راهش همین است که به «ایران آراد » رای دهیم. در هر فرصتی. هر کدام یک «گاندی» شویم و به آرامی یک چیز بخواهیم:ایران آزاد و آباد. درست بر خلاف «انقلاب ۵۷» که خشونتبار و خانمان برانداز بود، سرچشمه ی یک دگرگونی آرام و مهربان و بخشاینده شویم. سرچشمه ی مهر که در ته دل همه ایرانیان است. راه حل آرام و مهربان و متمدن
راه دیگر اینست که در انتخابات مجلس شرکت موثر کنیم و نمایندگانی انتخاب کنیم که از مقام معظم رهبری خواستار به رفراندم گذاشتن قانون اساسی کشور برای انتخاب یک قانون اساسی عرفی شوند، چنین چیزی طبق قانون اساسی کنونی مجاز، قانونی و امکانپذیر است.
رئیس جمهور روحانی هم چندی پیش پیشنهاد رفراندوم برای تغییر قانون اساسی کرد، باید پیشنهاد او را «اپوزیسیون» میقاپید. اپوزیسیون هم نادان و ناکارا و همه اش به فکر های باطل و به روش تخاصم است، بدتر از حکومت اسلامی امروز که نسبت به دیروز بسیار آرامتر شده، نسبتا عاقل شده است. از تجربه آموخته است.
هنور هم باید قاپید، پیشنهاد روحانی را.دیر نشده.. باید این حرف و خواست «رفراندوم» را تکرار کرد. و باید خواست که این تغییر برای تغییر به یک قانون اساس «عرفی» (سکولار) باشد.
خود را برای انتخابات مجلس آماده کنیم.. با یکدیگر جنبشی صمیمی بر پایه گفتار و کردار نیک، بر پایه مهربانی، پدید آوریم و از حالا در وزارت کشور تقاضای ثبتش را نمائید.
هیج دولتی مانع «مهربانی» نیست و نمیتواند باشد: «جنبش همبستگی برای ایران آزاد و آباد و آرام و سربلند و پیشتار در جهان»، پیشتاز در بنای صلح و مهر در جهان، پیشتاز در نگهبانی از پاکیزگی زیستگاهمان در کره زمین، پیشتاز در باز گردانیدن اخلاقیات که از همه جا رخت بر بسته و پایمال شده است.
دست به کاری بزنیم که غصه سر آید 🙏.
No comments:
Post a Comment